زروان

م. پهلوان · سه‌شنبه ٢٧ دی ۱۳٩٠

شنبه 24 دی

دیروز یکروزه نشستیم خانه ی امیرحسین. دو سری تیکاپاتانا گذاشت.* دو سری ! توی دلم وقتی داشت دوباره می گذاشت می گفتم : "نکن این کارو با ما !"

شب که رسیدم خانه مدتی توی اینترنت چرخ باطل می زدم. حالا این تازگی نداشت. طرفه بعدش، نیم ساعت چهل دقیقه با چشم های بسته و دل غمگین بدون وقفه سه تار زدم. غصه ی عمیقی شبیه قدیم ها داشتم. اصلاً پرده ها را نگاه نمی کردم و به جز یکی دو بار همه را هم درست می گرفتم.

و شب خواب های جالبی دیدم. خواب دیدم دارم توی پیاده روی ولیعصر راه می روم به سمت تجریش و از کنار رستورانی که پنجره های سراسری دارد می گذرم. چشمم افتاد به داخل. روی میز دو نفره ای دختر و پسری نشسته بودند. داشتم به انتهای پنجره ها می رسیدم و کمی سرم را گرداندم تا چهره ی دختره را ببینم. روسری از سرش افتاده بود و موهایش روشن طلایی بود. با این حال خود امیلی بود ! و خیلی زیاد خوشکل بود. [ پیر شدیم با خواب امیلی :) ] پسره هم ن.ش بود ! ( ن. را پریروز که با فرهاد اینا رفته بودیم بید مجنون تصادفاً دیدیم آنجا. با دوست دخترش. و دیروز هم بعد از دوره زنگ زده بود که شب بروم خانه اش با هم بشینیم. توی بید مجنون اتفاقاً ش. خانم را هم دیدم. بله، با موهای روشن طلایی. )

امیلی هم چشمش به من افتاد و از دور با لبخند و نگاه بهم سلام کردیم. من که داشتم از صحنه خارج می شدم برایش دست تکان دادم، یعنی خداحافظ. ولی او با حرکت دست و حرکت چشم ها بهم گفت که "چرا نمی آیی توی رستوران کنار ما ؟"

خوشحال شدم خیلی زیاد. رفتم تو. امیلی مخصوصاً این کار را کرد و می خواست بهم بفهماند که صنمی با پسر روبرویش ندارد. هرچند با من هم صنمی ندارد. اما می خواست بگوید که صنم نداشتنش با من به این معنا و به این خاطر نیست که با شخص دیگری صنم دارد. این رفتارش هم در نهایت مهربانی برایم جلوه گر شد.

در ادامه ی خواب کاشف به عمل آمد که خانه ی ن. هم ... است و آن ها از سال های بچگی در باشگاهی تفریحی ورزشی همدیگر را می شناسند.

نیمه های شب بین خواب و بیداری به خودم اطمینان می دادم که صبح این خواب را خواهم نوشت. از بس خوشحال شده بودم.

* حالت و اراده ی ذهن گوینده ی یک حرف، صاحب یک صدا، بر ذهن شنونده ی آن حرف، آن صدا تأثیر می گذارد. سرود مذکور از سوترا های پالی و قرائت آن از استاد استاد استادم، به گونه ای است که موجب به سطح آمدن واکنش های خفته از عمق ناخودآگاه ذهن می شود. کار مراقبه گر مثل همیشه مشاهده ی این واکنش ها و حفظ تعادل ذهن با درک طبیعت ناپایندگی آن هاست. ظرفیت ذهن من مثل همه ی مبتدی ها محدود است و استادم همیشه با محبت و آسانگیری توصیه می کند که خارج از مرکز بیشتر از هفته ای یکی دو بار - طبیعتاً آن هم با فاصله - با این سرود مراقبه نکنند.